"Bu akşam olacak." Uyandığımda ilk aklıma gelen buydu. Güneşli bir Pazar sabahıydı. Yataktan çıkmak istemedim. Çünkü akşama daha vardı. "Gece iyiydi, en azından sabah olmaz, akşama kadar vakti var." Biraz dua ettim, huzur içinde gerçekleşmesi için. İçeriden evdekilerin ağlama sesleri geldi birden. Galiba telefona koştum, telefonda biriyle konuştum mu hatırlamıyorum. Sonra kendimi yatağımda hatırlıyorum. Kuzenim yanıma gelmiş. Yatağımda birbirimize sarılmış ağlıyorduk. "Akşam olacaktı hani? Keşke sabah erkenden yanına gitseydim." Ne konuştuğumu hatırlamıyorum. Kuzenim elimi tutuyordu. Ona en son ne zaman sarıldığımı düşündüm ve hatırlayamadım. "Bir kez daha sarılıp öpseydim, sonra olsaydı, belki biraz da ağlasaydım o anda."
Şimdi artık belli bir süre geçiyor. Bazı insanları öldüremezsiniz, benimki de öyle.
