Bazı şeyleri kabul etmek zor. Her gün aynı şeyi, olağanmış gibi yapıp, aslında olağan olmadığını da bilerek, kendine bunun garip olduğunu söyleyerek, bunu yapmaya devam edersen asla kurtulamayacağını, bununla yaşamaya devam edeceğini ve içten içe kendini yıkacağını bilerek yapmak. Çünkü kabul etmek zordur, gerçeğe alışmak zordur, alıştığını söylersin dışından, içini de inandırırsın alıştığına, ama yapamamışsındır, ilk hamlesinde daha yoğun ve büyük çürükler açar, alışmamışsındır, o hamleyi bekliyorsundur, acı çekmeyi bekliyorsundur. Hamle yapması var olduğu anlamına gelir ve onun var olması senin hayattaki en büyük mutluluğundur. Öyle ya da böyle acı çekeceksen, çürük acısını tercih edersin, alışmaya çalışmayı değil.
İşte ben sevgili okuyucu, bugün, bunların bir çözümünü buldum: “yapamıyorum” demek çok kolay. Yapamıyorum.
